آفتاب گردان يك گل است. يك گل زيبا با گلبرگ هاي زرد و چهره اي سياه. وقتي خورشيد نيست، آفتاب گردان غمگين است و سرش به زير. گويي زانوي غم به بغل گرفته است.
ولي وقتي خورشيد طلوع مي كند، آفتاب گردان سرش را بلند مي كند. گويي خوشحال است. در طول روز صورتش را رو به خورشيد مي گيرد. هر جا خورشيد باشد، آفتاب گردان هم به همان جا نگاه مي كند. گويي درطول شب دلش براي خورشيد تنگ شده و حالا نمي خواهد حتي لحظه اي از آفتاب گردان روي بگرداند. او عاشق خورشيد است. گرچه رويش سياه است ولي گلبرگ هاي زردش نشانه اي از خوشيد دارند. حتي نام او نيز حكايت از محبت و شيفتگي اومي كند. آفتاب گردان، يعني گلي كه با چرخش خود به دور خورشيد وفاداري خود را ثابت مي كند. و شب ها غمگين از فراق خورشيد، تا به صبح انتظار مي كشد.
راستي! آيا ما مي توانيم يك آفتاب گردان باشيم؟ ولي آفتاب گرداني كه آفتاب او پشت ابرهاي غيبت پنهان است. آيا امام زمان چون خورشيدي نيست كه درپشت ابرهاي سياه پنهان شده است. او با اين كه پنهان است ولي چون خورشيد پشت ابر به نور افشاني خود ادامه مي دهد. و تمام آفتاب گردانها نيز به دوراو مي چرخند.
راستي اگر امام زمان آفتاب باشد، آفتاب گردان بودن چه زيباست؟
اگر ما نيز چون آفتاب گردان هميشه به دور امام خود بچرخيم و در شب هاي به دور ازآفتاب و در دوران غيبت او اندوهگين باشيم و خود را براي ظهور او اماده كنيم. آن وقت چون گل آفتاب گردان نشانه هايي از او – آفتاب هستي- خواهيم داشت. گرچه گناهان بسيار داريم و رويمان سياه است ولي مي توانيم با پيروي از آفتاب خود – امام زمان (عج)- دل هايمان را چون گلبرگ هاي آفتاب گردان نوراني كنيم. و هميشه چون گلي زيبا شيفته او باقي بمانيم.
حديث: حضرت مهدي عليه السلام مي فرمايند:
و اما نحوه ي بهره وري از من در دوران غيبت من چون بهره وري از آفتاب است، هنگامي كه در پشت ابرها پنهان شده باشد.
بحارالانوار، ج 53، ص 181
